Topmenu

Jij en ik… alleen samen, zie jij ook de lichtpuntjes


Abert-Jan Treur is jullie wellicht wel bekend van de diensten op locaties van Ons Tweede Thuis, als pastoraal medewerker, of als vertrouwenspersoon. Of van zijn  column Klagen Mag in het JIJ&IK magazine. Deze keer heeft Albert-Jan een mooie overpeinzing geschreven over de wereld waarin wij nu leven. Een wereld vol met corona en zijn zoektocht hierin naar kleine lichtpuntjes. Hopelijk geven de woorden je steun in deze bizarre tijd. Geef jij gehoor aan zijn oproep ‘doe je mee’? 

—————————————————————————————————————————-

Toen ik vanmorgen wakker werd had ik voor het eerst van mijn leven de hoop dat 1 april echt waar zou zijn

Dat we met zijn allen wakker zouden worden met het nieuws: “Het is allemaal één grote grap!” Maar helaas… er was vanmorgen niets veranderd. Geen grap, maar wel nog de boodschap van Rutte vers in mijn geheugen; het gaat allemaal nog langer duren en ook daarna zal het leven niet in één keer weer ‘normaal’ zijn.

Normaal, na een aantal weken zijn we bijna al vergeten wat normaal is

Het voelt al redelijk normaal om gewapend met een winkelwagentje boodschappen te doen. Daarbij doe je dan ontzettend je best om afstand te houden en al winkelend verbaas je je over de lege schappen. Eerst het toiletpapier, daarna een run op bakproducten en op veel plekken zijn er nog altijd weinig eieren. Als je al de straat op gaat, dan blijf je je verbazen over de stilte, de lege terrassen, de wereld die opeens zo anders lijkt.

En thuis, thuis is ook alles anders

Opeens ben je zelf de meester of juf van je kinderen. En het blijkt lastig om het thuiswerken zo efficiënt mogelijk aan te pakken. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de eenzaamheid waar we deze dagen nog meer van horen. De belletjes, de appjes, het videobellen, het is allemaal prachtig, maar wat kun je een behoefte hebben aan een knuffel, die arm om je heen, die ander die gewoon lekker tegen je aanleunt.

Wat is het raar om steeds naar bed te gaan met de vraag: “hoe zou het morgen zijn?”

De aantallen blijven toenemen. Meer besmettingen, meer mensen overleden. Eerst was het nog ver weg, maar nu heeft het virus jouw dorp, jouw familie of misschien zelfs wel jouw gezin of jezelf bereikt. Vakantieplannen vallen in duigen en zoveel van dat wat zekerheid leek te bieden is weggevallen. Het leven voelt opeens zo onbetrouwbaar.

Een naar gevoel is dat. Het gevoel het zelf niet meer in de hand te hebben. Het maakt pijnlijk duidelijk waarom we ‘betrouwbaarheid’ zo hoog op de agenda hebben staan bij Ons Tweede Thuis. De cliënten waar wij ons elke dag voor inzetten hebben ons geleerd hoe belangrijk het is om in een veilige en betrouwbare wereld te leven. Een wereld die wij met elkaar vormen door onze afspraken na te komen, door te duiden wat voor hen zo onduidelijk is, door ze bij de hand te nemen en letterlijk voor ze uit te gaan op momenten dat het leven voor hen beangstigend is. Ik voel me op dit moment een beetje cliënt. Ik wil graag dat de wereld betrouwbaar is, dat duidelijk wordt gemaakt wat zo onduidelijk is… was er maar iets of iemand die mij bij de hand nam en voor me uit ging het onbekende tegemoet.

Eén ding hebben we inmiddels met elkaar wel geleerd. Dat de wereld niet zo maakbaar is als wij dachten

Nog beangstigender is het misschien dat we ons meer dan ooit bewust worden van onze sterfelijkheid. Onderwerpen waar we normaal niet zo bij stil stonden, maar nu domineren ze ongewild onze gedachten.

Toch moet ik bij dit alles toch weer terugdenken aan de persconferentie van gisteren. Ze hadden een nieuwe achtergrond gemaakt: “Alleen samen krijgen we corona onder controle.” Onder controle… dat voelt nu misschien nog even anders. Wij corona onder controle? Met de huidige cijfers lijkt het eerder andersom. Maar die eerste twee woorden: “alleen samen”. Het lijkt wel of we bij Ons Tweede Thuis al lang voor de troepen uitlopen. ‘Alleen samen’, als je er andere woorden aan geeft dan krijg je ‘jij en ik’. Van een ‘ik maatschappij’ gaan we naar een ‘wij maatschappij’. Het individualisme lijkt plaats te maken voor saamhorigheid. Ook al grijpt corona om zich heen, er bloeit tegelijkertijd ook iets nieuws. Corona krijgt ons doorzettingsvermogen, onze wilskracht blijkbaar niet klein. Om daar van overtuigd te raken hoeven we alleen maar om ons heen te kijken op de voorzieningen waar we werken. Wat een prachtige initiatieven. Wat een creativiteit. Op sommige voorzieningen gebeuren dingen die we in het verleden niet voor mogelijk hadden gehouden.

En ja, het is spannend

Soms zo spannend dat je het liefst thuis zou blijven om diep weggedoken op de bank de toekomst af te wachten. Maar als je over deze angst heen stapt opent er zich een wereld waarin zo veel moois gebeurt.

Misschien heb je de berichten wel voorbij zien komen… vogels die fluiten, water dat weer blauw wordt, luchtkwaliteit die verbetert en ga nog maar even door. Wegen deze berichten op tegen al dat slechte nieuws over nog meer besmettingen, nieuwe sterfgevallen en bedrijven die het niet gaan redden? Helaas, zo makkelijk is het niet. Maar we voelen wel aan dat er diep van binnen in ons allemaal iets borrelt;

Het gevoel dat we ons niet klein laten krijgen

Ik hoop dat het je lukt dit gevoel ook bij jezelf meer en meer aan te wakkeren. Dat je de wilskracht en het doorzettingsvermogen vindt om door te gaan. Het is een strijd, maar het maakt wel degelijk ruimte voor iets nieuws. Een gedachte die zo goed past bij Pasen. Pasen, het feest van het nieuwe begin. Van de lente die het nieuwe leven aankondigt. Pasen, dat is voor mij vooral het feest van Overwinning. Overwinning met een hoofdletter ‘O’.

Mocht je deze dagen gebruiken om dieper en meer over de dingen na te denken, ga dan eens bij jezelf op zoek naar de lichtpuntjes die je op dit moment ervaart. Zoek naar de kracht die je misschien wel onverwacht vindt in jezelf. En deel dit. Deel deze momentjes met je collega’s, met je gezin, met iedereen die wel een bemoediging kan gebruiken.

Jij en ik… alleen samen

Ik ga er voor! Doe je mee? Ja, zo’n houding geeft mij moed. Dan kan ik er weer even tegen. Dan is het vandaag 1 april… helaas het is gaan grap. Maar morgen, 2 april, dan ga ik met dezelfde moed weer verder. Want ergens groeit al iets nieuws en ik kan niet wachten om dat te gaan ontdekken.

Albert-Jan Treur