Topmenu

Kleine mysteries oplossen


Ellen werkt met veel plezier in woon-/dagbestedingscentrum De Dijk. Daar wonen mensen met een licht verstandelijke beperking en gedragsproblemen. Wat maakt werken met die doelgroep zo boeiend?

‘Geen dag is hetzelfde hier. Je zag het al toen je binnenkwam. Die cliënte riep ‘viswijf’ naar me. Daar kom ik straks wel even op terug. En dan kan het twee kanten op gaan. Of ze zegt ‘Nee joh, jij bent lief’ of ze gaat nog door. Dat ga ik even aftasten. ‘

Welk gedrag zie je bij de cliënten?

‘Heel verschillend. Schelden zoals je net zag. Maar we hebben ook een cliënt die wil alleen maar zitten, slapen, hangen, eten. Dan praten we. Komt ze van de kamer af? Mooi. Kijken of ze aan tafel wil. Zo gaan we steeds een stap verder. Waarom ze niet wil? Dat zijn kleine mysteries. Die lossen we hier op. Dat is het mooie van wat wij doen. Nog een voorbeeld. Vandaag is er een cliënt vanuit De Dijk naar een ander voorziening verhuisd. Hij wilde alleen veel te snel. Kleine stapjes, zei ik. En dat heeft gewerkt, want hij woont nu in een eigen appartement. Ik zie aan hem dat hij blij en trots is. Net als ik.’

Succesverhaal?

‘Een jongen ontplofte vaak van woede. Het gebeurde nooit als ik er was. Ik zag de spanning bij hem aankomen en bood hem alternatieven. Even uit de groep; even 1 op 1 met hem praten. Die aanpak zetten we structureel in. Daar werk je als team aan en dat is geweldig. Hij gaat niet meer door het lint. Hij leert nu dat hij het zelf aangeeft. Nog even dan is hij klaar voor meer zelfstandigheid. Dat is prachtig. Voor hem maar zeker ook voor ons.’